Εγκύκλιος για το Νέο Εκκλησιαστικό Έτος
(Σεπτέµβριος 2019)

Με χαµόγελο στα χείλη

Απ’ το δηµοτικό σχολείο θυµάµαι µια ιστορία µε ένα σκύλο τεµπέλη. Για όλες τις ηµέρες κάθε εποχής έβρισκε και µια δικαιολογία. Έκανε το συλλογισµό του και πάντοτε τελείωνε µε τη φράση, «µε τέτοια µέρα σήµερα, δεν είναι για δουλειά».

Πολλοί άνθρωποι µοιάζουν µε το τεµπελόσκυλο. Πάντα βρίσκουν µια δικαιολογία και τεµπελιάζουν. Ή σαπίζουν στο κρεβάτι και δεν πετυχαίνουν τίποτε. Η ζωή τους είναι µηδέν. Αποτυχία πλήρης.

Είµαστε στις αρχές του Σεπτέµβρη. Στις αρχές της νέας εκκλησιαστικής και σχολικής χρονιάς. Απευθύνοµαι µε αγάπη πρώτα στους ιερείς και µετά σε όλους τους εργάτες των Κοινοτήτων µας. Είµαστε εκεί όχι για να τεµπελιάζουµε, αλλά για να εργαζόµαστε. Να εργαζόµαστε µε χαρά. Με χαµόγελο στα χείλη.

Έτσι αρχίζει ένα θαυµάσιο ποίηµα και τραγούδι. «Με χαµόγελο στα χείλη τη δουλειά του πάντα αρχινά».

Έτσι πρέπει εφέτος να αρχίσουµε τη δουλειά µας και έτσι πρέπει να φτάσουµε στο τέλος της χρονιάς. Αυτό θα δώσει τα καλύτερα αποτελέσµατα.

Να θυµηθούµε µερικά πράγµατα. Πρώτα οι ιερείς µας. Ο ιερεύς πρέπει να τελεί τις Ιερές Ακολουθίες και τις Θείες Λειτουργίες ανελλιπώς και ως κατ’ ενώπιον Θεού. Να τελεί την κάθε λειτουργία, σαν αυτή να είναι η τελευταία του και σαν να είναι έτοιµος να παραδώσει το πνεύµα του και να απολογηθεί στο Δίκαιο Κριτή.

Επειδή εργάζεται και τα Σάββατα και τις Κυριακές πρέπει να έχει µία άλλη µέρα της εβδοµάδας ελεύθερη. Τέσσερις όµως ηµέρες της εβδοµάδας πρέπει να είναι στο γραφείο του, τουλάχιστον δύο (2) ώρες. Οι ώρες αυτές πρέπει να είναι ίδιες κάθε µέρα, ώστε να το ξέρουν οι ευλαβείς χριστιανοί και να µπορούν εύκολα να τον βρίσκουν.

Να έχει πάντα το τηλέφωνο του ανοικτό και να απαντά. Το τηλέφωνο του ποτέ να µη είναι ανώνυµο. Οι χριστιανοί, όταν στην ανάγκη τους τηλεφωνούν, πρέπει να ακούν τη φωνή του παπά τους και όχι έναν αριθµό.

Απαραιτήτως, ο ιερεύς πρέπει να συµµετέχει στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συµβουλίου, της Φιλοπτώχου Αδελφότητας, της Νεολαίας.

Πρέπει να οργανώνει τη Νεολαία. Τα Κατηχητικά Σχολεία. Τους Ιερόπαιδες. Τη Χορωδία. Μαζί µε το Διοικητικό Συµβούλιο πρέπει να φροντίζει τα Ελληνικά Σχολεία. Να τα επισκέπτεται.

Πρέπει να έχει συστηµατική επικοινωνία µε όλους τους χριστιανούς της Κοινότητάς του. Να έχει τις διευθύνσεις τους. Τα τηλέφωνά τους. Τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις τους. Να επικοινωνεί µε το ηλεκτρονικό ταχυδροµείο τουλάχιστον µία φορά το µήνα µε όλους.

Να επισκέπτεται τους ασθενείς στα νοσοκοµεία. Να είναι πολύ ευαίσθητος στα προβλήµατα των ανθρώπων και ιδιαίτερα των ασθενών και των πενθούντων.

Η θέση του ιερέως είναι θέση τιµής και το γνωρίζουν αυτό οι άνθρωποι. Ο ιερεύς είναι ο πατέρας όλων. Είναι η ψυχή της Κοινότητας. Ο ίδιος ποτέ δεν πρέπει να ξεχνά, ότι είναι ο υπηρέτης των πιστών. Δε µας διόρισε ο Χριστός αυτοκράτορα, αλλά υπηρέτη των υπηρετών του. Ο ίδιος είπε. «Οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχή µου λύτρον ἀντί πολλῶν». Κανείς από τους κληρικούς δεν πρέπει να το ξεχνά αυτό.

Η δουλειά δε γίνεται µόνο από τον παπά. Ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Οι πολλοί παίρνουν την πόλη. Χρειάζεται συνεργάτες. Αυτοί είναι πρωτίστως και κυρίως το Διοικητικό Συµβούλιο, η Φιλόπτωχος, και όλοι οι ευλαβείς χριστιανοί. Ο ίδιος ο ιερεύς πρέπει να ευρίσκει συνεργάτες. Πρέπει να συµπεριφέρεται στους συνεργάτες του µε πραγµατική χριστιανική αγάπη. Με κατανόηση. Με επιείκεια. Όλοι οι συνεργάτες του είναι η ορχήστρα, αυτός όµως είναι ο µαέστρος. Καµιά ορχήστρα δεν αποδίδει αν ο µαέστρος δεν είναι καλός. Όταν ο µαέστρος είναι καλός και οι πιο αδύνατοι εµψυχώνονται.

Σκέφτηκα πως ήµουν υποχρεωµένος να γράψω αυτές τις σκέψεις. Ίσως, µερικοί νοµίζουν ότι ζητάω πολλά. Ίσως, να έχουν δίκιο. Αλλά ο Χριστός τι ζητάει από εµάς; Πώς ξεκινήσαµε όταν γίναµε κληρικοί; Τι υποσχεθήκαµε; Κρατάµε στο ακέραιο τις υποσχέσεις µας; Ο καθένας ας ρωτήσει τον εαυτό του.

Έχω ήδη πει πολλές φορές, ότι στον Καναδά έχουµε καλούς ιερείς και καλούς συνεργάτες. Δεν αποµένει παρά να συνεργαστούµε όλοι για την πρόοδο της Εκκλησίας µας. Για το µέλλον των παιδιών µας. Για το µέλλον της Ορθοδοξίας και της Οµογένειας στον Καναδά.

Τώρα είµαστε στην αρχή του νέου έτους. Τώρα αρχίζουµε. Στο τέλος του χρόνου να κάνουµε τον απολογισµό µας. Να ιδούµε πόσο τοις εκατό πετύχαµε. Να γυρίσουµε και να κοιτάξουµε κατάµατα το Χριστό. Να Τον ρωτήσουµε. Είσαι ευχαριστηµένος; Και να ακούσουµε την απάντησή Του. Να την ακούσουµε τώρα. Την απάντησή Του και την κρίση Του και ανάλογα να πορευθούµε ώστε στη Δευτέρα Παρουσία να βρεθούµε στα δεξιά Του και να λάβουµε τον στέφανο της δικαιοσύνης.

Εµπρός όλοι να ξεκινήσουµε τη δουλειά µας µε χαµόγελο και στο τέλος του χρόνου να τελειώσουµε τη δουλειά µας µε χαµόγελο. Να ατενίζουµε µε χαµόγελο το Λυτρωτή µας Χριστό. Να ιδούµε το δικό Του το χαµόγελο και νοερά να ιδούµε τον στέφανο της δικαιοσύνης, που κρατεί στα χέρια Του για µας.


With a smile on our face

From elementary school, I remember a story about the lazy dog. Irrespective of the season, it always had an excuse. The dog would set out its numerous reasons, in order to always arrive at the same conclusion, that “on a day like today, it is simply not good to work.”

Many people behave like the lazy dog. They always find an excuse and become more and more lazy. Some stay still in bed, never to accomplish anything. Their lives amount to nothing. They are complete and utter failures.

We are at the beginning of September. At the start of the new church and school years. I address you with love, first to the priests and then to all the workers within our Communities. We are not here to be lazy, but to work. To work with joy. To work with a smile on our face.

So begins a wonderful poem and song: “With a smile on his lips, he always begins his work.”

This is how we have to start out our work this year. And to continue working in the same way until the end of the year. In this manner, we will achieve the best results.

Let us remember a few things. First with respect to our priests. The priest must perform the Church Services and Divine Liturgies without exception and as if standing directly before God. The priest must conduct every service as if it were his last, as if he were ready to surrender his spirit and stand before the Righteous Judge.

Since he works on Saturday and Sunday, he should be entitled to another day of the week to rest. However, the priest must be at his Church office for four days a week and for at least two hours a day. These hours must be the same every day, so that the faithful can easily know when to come and see him.

The priest must always have his phone open to answer calls. His phone number should never be unlisted or private. When Christians need to reach out to him, they need to be able to hear the voice of their priest.

It is imperative that the priest attend the meetings of the Board of Directors, the Ladies Philoptochos and the Youth Group.

He has to organize the Youth, the Sunday School, the Altar Servers, the Choir. Together with the Board of Directors, the priest should look after the Greek School and visit it often.

He must systematically communicate with all Christians in his Community. He must have their addresses, their phone numbers, their email addresses. He should communicate to all parishioners at least once a month by email.

He should visit the sick in hospitals. He should be very understanding to the problems of everyone, and especially those who are ill and who are in mourning.

The priest occupies a place of honour and people appreciate this. The priest is the father of all. He is the soul of the Community. He must never forget that he is the servant of the faithful. Christ did not appoint us to be autocrats, but to serve His servants. Our Lord said that He “did not come to be served, but to serve, and to give His life a ransom for many.” No clergyman should forget this.

The work in the Community is not meant to be carried out only by the priest. One cuckoo does not bring spring. Only the many can take the city. The priest obviously needs collaborators. These are, first and foremost, the members of the Board of Directors, the Ladies Philoptochos and all the devout Christians. The priest himself must seek out his associates. He must treat them with genuine Christian love. With understanding. With indulgence. All of his collaborators are members of one orchestra, which the priest is called to conduct. No orchestra can perform if the conductor is not up to the task. When the conductor performs well, even the weakest members can be inspired to greatness.

I felt compelled to write out these thoughts. Maybe some will think that I am asking too much. Perhaps they are right. But what does Christ ask of us? With what amount of zeal did we engage in our ministry when we first joined the clergy? What did we promise? Have we kept our promises in full? Let each one of us ask himself.

I have already said many times that in Canada we have fine priests and fine collaborators. All that remains is for us to work together for the progress of our Church. For the future of our children. For the future of Orthodoxy and the Greek Orthodox Community in Canada.

We are now at the beginning of the new year. We are just about to start. At the end of the year, we must take stock of our progress. Let us see how much we have achieved. Let us turn towards Christ and look at Him in the eyes. Let us ask Him: are you pleased? And let us listen to His answer. Let us listen to it now. To His response and His judgment, and accordingly let us progress towards standing on His right at the Second Coming in order to receive the crown of righteousness.

Let us commence our work with a smile, and at the end of the year, let us complete our work again with a smile. To look with a smile towards our redeemer Christ. Let us see His own smile and spiritually discern the crown of righteousness which He holds in His hands for us.